Grażyna Bacewicz

Grażyna Bacewicz urodziła się 5 lutego 1909 roku w Łodzi w rodzinie o tradycjach muzycznych. Jej ojciec Vincas Bacevičius oraz dwaj bracia - Kiejstut i Vytautas - byli kompozytorami. Od najmłodszych lat pobierała lekcje gry na fortepianie, a następnie skrzypiec. Studiowała w Konserwatorium Warszawskim pod kierunkiem Kazimierza Sikorskiego i Józefa Jarzębskiego, uzyskując w 1932 roku dyplomy z kompozycji i gry na skrzypcach. Dzięki stypendium Ignacego Paderewskiego kontynuowała naukę w Paryżu u Nadii Boulanger.

Jako skrzypaczka odnosiła sukcesy już w 1935 roku, zdobywając pierwsze wyróżnienie na Konkursie im. Henryka Wieniawskiego. Występowała w Polsce i za granicą, a jej grę cechowała czysta intonacja i finezja. W latach 50. poświęciła się jednak głównie komponowaniu, tworząc w stylu neoklasycznym. Jest autorką siedmiu koncertów skrzypcowych, dwóch koncertów wiolonczelowych, siedmiu kwartetów smyczkowych oraz wielu innych utworów.

Bacewicz była także pedagogiem - prowadziła klasę kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie oraz wykładała w łódzkim konserwatorium. Zasiadała w jury konkursów wykonawczych i kompozytorskich, a w latach 1955-1957 i 1960-1969 pełniła funkcję wiceprezesa Związku Kompozytorów Polskich. Zmarła 17 stycznia 1969 roku w Warszawie i została pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.