Henryk Barciński

Henryk Barciński urodził się 14 kwietnia 1876 roku w Łodzi, w rodzinie Salomona i Róży (Ruchli) Birnbaum. Był bratem Marcelego i Stefana. Po ukończeniu szkoły średniej w Łodzi studiował ekonomię polityczną na uniwersytecie w Heidelbergu, zdobywając solidne podstawy teoretyczne do przyszłej działalności gospodarczej.

Od 1898 roku pracował w dziale handlowym rodzinnej firmy „Przemysł Wełniany S. Barciński i S-ka”, a po śmierci ojca w 1902 roku stał się jej udziałowcem. Jako przedsiębiorca działał również w zarządach innych łódzkich firm włókienniczych, takich jak „Jakub Hirszberg i Wilczyński” czy Towarzystwo Akcyjne Przemysłowe Markus Kohn. Był także posiadaczem dyplomu kupca I gildii.

W latach 1907-1914 pełnił szereg funkcji publicznych: członek Komitetu Pożyczkowego przy Oddziale Łódzkim Banku Państwa, członek Komitetu Giełdowego, przewodniczący Komisji Wełnianej Przemysłu Włókienniczego oraz radca Sekcji Przemysłowej Izby Przemysłowo-Handlowej w Łodzi.

Podczas I wojny światowej zaangażował się w działalność charytatywną i organizacyjną. 1 sierpnia 1914 roku przystąpił do Rady Czternastu, przekształconej w Główny Komitet Obywatelski m. Łodzi, który zajmował się zaopatrzeniem mieszkańców w żywność, opał i leki. Był również członkiem Komisji Szacunkowej Głównej Wydziału Rejestracji Strat Wojennych oraz pracownikiem Rady Windykacji Strat Wojennych Tymczasowej Rady Stanu.

Po odzyskaniu niepodległości kontynuował działalność społeczną: należał do Stowarzyszenia Techników w Łodzi, Łódzkiego Towarzystwa Szerzenia Wiedzy Handlowej, Towarzystwa „Uczelnia” oraz Polskiego Towarzystwa Teatralnego, gdzie współpracował z Antonim Urbanowskim.

Po wybuchu II wojny światowej i zajęciu Łodzi przez Niemców 8 września 1939 roku, Barciński został aresztowany 8 listopada 1939 roku i osadzony w obozie na Radogoszczu. Skazano go na karę śmierci i stracono 17 stycznia 1940 roku. Jego żona Regina z Przeworskich przeżyła wojnę; mieli syna Marka Kazimierza i córkę Teofilę Janinę.