Henryk Barczyński

Henryk (Henoch) Barczyński urodził się 16 grudnia 1896 roku w Łodzi, w rodzinie ubogiego krawca Szmula Barczyńskiego i Sary z Parzęczewskich. Naukę malarstwa rozpoczął w prywatnej szkole rysunków Jakuba Katzenbogena w Łodzi, a następnie kontynuował w Warszawie w latach 1915-1916 w Szkole Sztuk Pięknych u Henryka Glicensteina.

Debiutował na Salonie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 1919-1926 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie pod kierunkiem profesorów Otto Gussmanna i Roberta Sterla. W jego twórczości widoczne są wpływy Oskara Kokoschki i Marka Chagalla, a dominowała tematyka kultury żydowskiej.

W 1925 roku otrzymał pierwszą nagrodę w Paryżu na konkursie Czerwonego Krzyża. W latach 1927-1933 przebywał w Berlinie. Po powrocie do Łodzi w 1934 roku wystawił swoje prace w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych. Wystawiał także w Berlinie, Dreźnie, Tel-Awiwie i Nowym Jorku. Mieszkał w Łodzi przy ulicy Drewnowskiej 21.

Na początku II wojny światowej wyjechał z Łodzi do Tomaszowa Mazowieckiego, gdzie w getcie tomaszowskim założył Koło Artystów. Przyjaźnił się z łódzkim malarzem Władysławem vel Wolfem Rejderem oraz aktorem i karykaturzystą Izraelem Aljuche „Lutkiem” Orenbachem. Tworzył i wystawiał w getcie, malując portrety i sceny z życia getta. Po raz ostatni został wspomniany w listach z getta 25 grudnia 1940 roku. W 1941 roku został zamordowany w Tomaszowie przez nazistów.