Stanisław Jan Batawia

Stanisław Jan Batawia urodził się 24 maja 1898 roku w Łodzi, w rodzinie urzędnika Maksymiliana i Eugenii z domu Neumark. Kształcił się w gimnazjum w Warszawie, a następnie studiował prawo (1918-1923) i medycynę (1924-1929) na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie jego wykładowcą był m.in. Leon Petrażycki. Odbył staż lekarski w III Oddziale Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie.

Po ukończeniu studiów podjął pracę na UW, gdzie został starszym asystentem w Zakładzie Kryminologii oraz w Klinice Chorób Nerwowych. W latach 1931-1934 był ordynatorem oddziału psychiatrycznego Szpitala Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, a następnie pracował w Instytucie Higieny Psychicznej oraz jako biegły sądowy w zakresie psychiatrii. W 1931 roku obronił doktorat praw na podstawie pracy 'Wstęp do nauki o przestępcy'. Przed wojną pracował również jako psycholog szkolny w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie.

W czasie wojny obronnej służył jako podporucznik służby medycznej. W latach 1940-1944 pracował w Ośrodku Zdrowia w Jeziornie koło Warszawy. Po wojnie powrócił na UW, gdzie po przedstawieniu pracy 'Niepoprawność przestępców w świetle badań nad bliźniętami kryminalnymi' został docentem kryminologii w 1945 roku. W 1946 roku został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Zakładu Kryminologii, a w 1958 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Wykładał także na Uniwersytecie Łódzkim do 1949 roku.

Był członkiem prezydium Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich (1946-1951) oraz konsultantem krajowym w zakresie psychiatrii sądowej. Prowadził badania nad przestępczością nieletnich, alkoholizmem, narkomanią oraz zbrodniami hitlerowskimi. Jest uważany za twórcę polskiej szkoły kryminologii klinicznej. Zmarł 21 kwietnia 1980 roku w Warszawie i został pochowany na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym.