Władysław Bartniak

Władysław Bartniak urodził się 10 listopada 1883 roku w Łodzi, w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu szkoły elementarnej praktykował w zakładzie krawieckim, a następnie pracował w przędzalniach, gdzie zetknął się z ruchem socjalistycznym i wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej.

W 1905 roku brał udział w powstaniu łódzkim, gdzie został ciężko ranny w pierś. Po wyleczeniu podjął działalność pod pseudonimem Gołąb jako organizator kółek partyjnych i agitator. Jego sukcesy sprawiły, że Łódzki Okręgowy Komitet Robotniczy PPS polecił mu porzucić pracę i zostać funkcjonariuszem partyjnym.

W połowie 1906 roku został aresztowany i osadzony w więzieniu łódzkim, skąd po dwóch dniach zbiegł. Rozkonspirowany, z polecenia PPS wyjechał do Krakowa, gdzie ukończył szkołę agitacyjno-organizacyjną. Po rozłamie w PPS w listopadzie 1906 przystąpił do PPS Frakcji Rewolucyjnej i został skierowany do Zagłębia Dąbrowskiego jako kierownik dzielnicy Dąbrowy Górniczej.

Od 1909 roku był członkiem Organizacji Bojowej PPS Frakcji Rewolucyjnej. Ukończył kurs bojowy w Krakowie. W marcu 1910 roku przyjechał do Grodziska Mazowieckiego, gdzie przygotowywał zamach na kapitana Iwana Aleksandrowa. 17 czerwca 1910 roku dokonał zamachu bombowego, podczas którego został ranny i po ostrzale ze strony wojska aresztowany. Zmarł 2 kwietnia 1911 roku w Cytadeli Warszawskiej na gruźlicę.

Pośmiertnie, w 1930 roku, został odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami.