Edward Andrzejak

Edward Andrzejak urodził się 7 października 1894 roku w Łodzi. Był synem Kacpra Andrzejaka i wychowywał się w rodzinie rzymskokatolickiej. Jako działacz Polskiej Partii Socjalistycznej, czterokrotnie zasiadał w Radzie Miejskiej Łodzi (w latach 1923-1927, 1927-1934, 1936-1938, 1938-1939). W 1935 roku pełnił funkcję przewodniczącego Rady Miejskiej.

W okresie międzywojennym angażował się w życie społeczne i gospodarcze Łodzi. Pracował w Elektrowni Łódzkiej, gdzie był członkiem Zarządu Kasy Emerytalno-Pożyczkowej Pracowników. Działał także w zarządzie Kasy Chorych i Komunalnej Kasy Oszczędnościowej. W latach 1937-1938 pełnił funkcję prezesa klubu sportowego Widzew Łódź, później zostając honorowym prezesem. Uczestniczył również w pracach Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego.

Po II wojnie światowej, w 1946 roku, został sekretarzem, a następnie przewodniczącym Rady Narodowej Miasta Łodzi, pełniąc tę funkcję do 1950 roku. Należał do Rady Naczelnej PPS oraz rady wojewódzkiej partii. Zaangażował się w działalność Społecznego Komitetu Opieki nad Więzieniem w Radogoszczu oraz pełnił funkcję sekretarza Społecznego Funduszu Odbudowy Stolicy i Kraju - Miejskiego Komitetu Odbudowy Warszawy w Łodzi. Brał udział jako ławnik w procesie Waltera Pelzhausena, komendanta więzienia na Radogoszczu. Z powodu nieprzychylnego stosunku do Związku Radzieckiego planowano jego wykluczenie z PPS.

W życiu prywatnym mieszkał w Łodzi przy różnych ulicach - początkowo przy Rzgowskiej 46, potem przy Marszałkowskiej (obecnie Hertza), a w latach 40. przy Orlej 18. Zmarł 12 czerwca 1967 roku i został pochowany na cmentarzu Doły w Łodzi, wraz z żoną Apolonią.