Romuald Andrzej Bartnik

Romuald Andrzej Bartnik urodził się 14 kwietnia 1938 roku w Łodzi. Jest polskim chemikiem organikiem, profesorem zwyczajnym, związanym zawodowo z Uniwersytetem Łódzkim. Pełnił funkcje dziekana Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii (1981-1984) oraz prorektora Uniwersytetu Łódzkiego (1990-1993).

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika w Łodzi, a następnie studiował chemię na Uniwersytecie Łódzkim w latach 1955-1960. Po studiach pozostał na uczelni jako nauczyciel akademicki, pracując tam do 2010 roku. W 1969 roku uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy dotyczącej reakcji α-izonitrozoketonów, przygotowanej pod opieką prof. Witolda Hahna.

W latach 1973-1974 odbył staż naukowy we Francji na Uniwersytecie Claude Bernard, gdzie zdobył drugi stopień doktorski za badania nad azyrydynami i azyrydynokarbinolami. Tematykę tę kontynuował, uzyskując w 1977 roku habilitację. W roku akademickim 1977-1978 przebywał w USA jako research assistant na Clemson University. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1988 roku, a profesora zwyczajnego w 1990 roku.

W latach 1984-2003 kierował Zakładem Syntezy Organicznej, który w 1992 roku przekształcił się w Katedrę Chemii Organicznej i Stosowanej UŁ. Wielokrotnie wyjeżdżał jako visiting professor do Francji (Lyon, Perpignan) i Meksyku (Puebla). Pełnił również funkcje prodziekana (1978-1981) i dziekana (1981-1984) Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii oraz prorektora Uniwersytetu Łódzkiego ds. studenckich (1990-1993). Jest autorem ponad 100 publikacji, 45 patentów i około 110 komunikatów konferencyjnych.

Za swoją działalność naukową i dydaktyczną otrzymał liczne odznaczenia, m.in. Złoty Krzyż Zasługi (1981), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1983), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1989) oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2003). W uznaniu zasług naukowych otrzymał także tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Lyonie.