Aleksander Bardini
Biografia
Aleksander Bardini urodził się 17 listopada 1913 roku w Łodzi, w rodzinie żydowskiej, jako syn Józefa Bardyniego i Marii z domu Grad. Jego ojciec prowadził restaurację przy ulicy Zielonej 6, w pobliżu Zielonego Rynku. Młody Aleksander występował w kwartecie smyczkowym oraz w kabarecie „Ararat”, a także w Żydowskim Towarzystwie Literacko-Muzycznym „Hazomir”. W 1932 roku zdał maturę i rozpoczął studia aktorskie oraz reżyserskie w Państwowym Instytucie Teatralnym w Warszawie, gdzie jego wykładowcami byli Leon Schiller i Aleksander Zelwerowicz. To wtedy zmienił nazwisko z Bardyni na Bardini.
Przed II wojną światową występował w Teatrze Polskim w Warszawie. Podczas wojny przebywał we Lwowie, gdzie pracował w Polskim Teatrze Dramatycznym, a po wejściu Niemców trafił do getta. Po ucieczce ukrywał się po aryjskiej stronie. Po wojnie krótko działał w Polsce, by po pogromie kieleckim w 1946 roku wyjechać do Monachium i Montrealu. Do kraju wrócił w 1950 roku, rozpoczynając współpracę z warszawskimi teatrami: Wielkim i Polskim. Jego inscenizacja „Dziadów” Adama Mickiewicza w 1955 roku stała się ważnym wydarzeniem.
W latach 1958-1960 był dyrektorem Teatru Ateneum, a wcześniej pełnił funkcję naczelnego reżysera programu TVP. Był wieloletnim wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, a także nauczał na Uniwersytecie Georgii w USA i w Szkole Muzyczno-Dramatycznej w Sztokholmie. W latach 70. prowadził popularne programy telewizyjne dla estradowców-amatorów w „Studio 2”. W swojej karierze reżyserskiej sięgał po klasykę polską i światową, m.in. „Balladynę”, „Henryka IV” i „Sen nocy letniej”. Jego spektakle charakteryzowały się głębią psychologiczną i doskonałą pracą z aktorem.
Aleksander Bardini stworzył wiele niezapomnianych kreacji aktorskich, m.in. w „Operze za trzy grosze” i „Karierze Artura Ui”. Widzowie zapamiętali go z filmów takich jak „Sprawa Gorgonowej”, „Krajobraz po bitwie”, „Spirala” czy „Dekalog”. Zagrał także w „Podwójnym życiu Weroniki” Krzysztofa Kieślowskiego oraz „Trzy kolory. Biały”. Zmarł 30 lipca 1995 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.