Alfred Brunon Bem

Alfred Brunon Bem urodził się 12 lutego 1900 roku w Łodzi, w rodzinie pochodzenia niemieckiego. Wychowywał się w Gostyninie, gdzie jego ojciec był nauczycielem i radnym, a matka prowadziła sklep. Od młodości interesował się polityką, sympatyzując z Piłsudskim i działając w Polskiej Organizacji Wojskowej.

Po studiach prawniczych w Warszawie i Poznaniu, w latach 20. XX wieku zaangażował się w ruch komunistyczny, organizując struktury KPRP w Poznaniu. Był współtwórcą Organizacji Młodzieży Postępowej i działał w Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej. W 1922 roku prowadził agitację wyborczą, za co został aresztowany, ale uniewinniony. W kolejnych latach kontynuował działalność, tworząc związki zawodowe i prowadząc wykłady w Domu Robotniczym w Poznaniu.

W 1926 roku został relegowany z Uniwersytetu Poznańskiego za działalność komunistyczną. W 1928 roku aresztowany i skazany na karę więzienia, którą odbywał do 1929 roku. Po zwolnieniu wyjechał do ZSRR, gdzie używał nazwiska Alfred Stolarski lub Karłowicz. W Moskwie ukończył szkołę partyjną i pracował w Międzynarodówce Związkowej, a od 1931 do 1936 roku był sekretarzem Międzynarodowej Organizacji Marynarzy i Robotników Portowych.

W okresie wielkiej czystki, 25 lipca 1936 roku został aresztowany przez NKWD. Po procesie skazano go na śmierć za szpiegostwo, a wyrok wykonano 25 grudnia 1937 roku. Został pośmiertnie zrehabilitowany w 1955 roku. Jego żona Irena, również działaczka komunistyczna, została zesłana do łagru, gdzie zmarła w 1943 roku. Alfred Bem był uznawany za głównego przywódcę komunistów w Poznaniu, a przedwojenny działacz Jan Brygier wspominał, że komunistów nazywano „bemowcami”.